STOMATLOGIA ZACHOWAWCZA

Stomatologia zachowawcza to fundamentalna dziedzina dentystyki, której głównym celem jest profilaktyka próchnicy oraz leczenie powstałych ubytków w celu jak najdłuższego zachowania naturalnych zębów pacjenta. Nazywana często stomatologią ogólną, stanowi bazę opieki stomatologicznej i dotyczy osób w każdym wieku. Skupia się na minimalnie inwazyjnych metodach działania, chroniąc miazgę zęba przed infekcjami i zapobiegając konieczności ekstrakcji (usuwania) zębów.

Działania w ramach tej specjalności dzielimy na:

• Profilaktyka – zapobieganie chorobom twardych tkanek zęba poprzez regularne przeglądy oraz zabiegi higienizacyjne w gabinecie. Do najważniejszych należą:

• Skaling – usuwanie twardego kamienia nazębnego przy użyciu ultradźwięków.

• Piaskowanie – redukowanie osadów i przebarwień strumieniem wody z proszkiem pod ciśnieniem.

• Fluorowanie (lakierowanie) – wzmacnianie szkliwa preparatami o wysokim stężeniu fluoru.

• Lakowanie – zabezpieczanie naturalnych bruzd w zębach bocznych specjalnym uszczelniaczem.

• Leczenie odtwórcze (terapia ubytków) – polega na precyzyjnym usunięciu tkanek zaatakowanych przez próchnicę i odbudowie zęba. Stosuje się do tego nowoczesne, światłoutwardzalne materiały kompozytowe, które idealnie naśladują kolor i strukturę naturalnego szkliwa.

Dlaczego regularność ma znaczenie?
Wizyty kontrolne u lekarza stomatologa powinny odbywać się co najmniej dwa razy w roku. Wczesne wykrycie zmian próchnicowych pozwala na bezbolesne, szybsze i znacznie tańsze leczenie, zanim proces chorobowy wywoła silny ból lub zniszczy głębokie struktury zęba.

Endodoncja jako zaawansowany etap.
Gdy próchnica nie zostanie wyleczona odpowiednio wcześnie, bakterie przenikają do wewnętrznej struktury zęba – miazgi. Wówczas stomatologia zachowawcza wkracza w obszar endodoncji, czyli leczenia kanałowego. Zabieg ten polega na usunięciu zainfekowanej miazgi, dokładnym zdezynfekowaniu kanałów korzeniowych oraz szczelnym wypełnieniu ich specjalnym materiałem (guttaperką). Pozwala to uratować ząb, który w innym przypadku musiałby zostać usunięty.
Leczenie próchnicy zależy od jej zaawansowania: wczesne zmiany (białe plamy) można odwrócić przez remineralizację (fluoryzacja), ale gdy powstaje ubytek, konieczne jest usunięcie chorej tkanki i plombowanie (wypełnienie, np. kompozytem). Przy głębokiej próchnicy stosuje się leczenie kanałowe (usunięcie miazgi), a w skrajnych przypadkach może być potrzebne usunięcie zęba i leczenie protetyczne. Nowoczesne metody obejmują też mniej inwazyjne zabiegi, jak infiltracja Icon czy ozonowanie.

Metody leczenia próchnicy

• Remineralizacja (początkowa próchnica)

Remineralizacja to proces odbudowy szkliwa, gdy próchnica jest w fazie demineralizacji (białe plamy). Leczenie obywa się przez zasstosowanie preparatów z fluorem (lakiery, żele), hydroksyapatytem, a także płukanie zębów specjalnymi płynami.

• Standardowe leczenie ubytków próchnicowych

Jest to podstawowa procedura w stomatologii zachowawczej, której celem jest usunięcie zainfekowanych tkanek zęba oraz odtworzenie jego naturalnego kształtu i funkcji. Zabieg ten zapobiega dalszemu rozwojowi infekcji bakteryjnej i chroni miazgę zęba przed nieodwracalnym uszkodzeniem.

Procedura leczenia to kilka etapów: lekarz stomatolog podaje środek znieczulający, ubytek następnie zostaje oczyszczony przez borowanie a fragment wymagający wypełnienia odizolowany od dostępu śliny i wytrawiony. Następnie wykonuje się wypełnienie ubytku i jego utrwalenie świetlne. Ostatnim etapem jest dopasowanie w zgryzie i polerowanie.

Zignorowanie niewielkiego ubytku prowadzi do rozwoju głębokiej próchnicy. Kiedy bakterie dotrą do wewnętrznej, unaczynionej części zęba, pojawia się silny ból i konieczne staje się znacznie droższe oraz bardziej skomplikowane leczenie kanałowe (endodontyczne). W skrajnych przypadkach ząb kwalifikuje się wyłącznie do usunięcia.